miércoles, 20 de abril de 2011

Homero, ODISEA. Canto I (griego)

            Ἄνδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ

            πλάγχθη, ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσε·

            πολλῶν δ’ ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔγνω,

            πολλὰ δ’ ὅ γ’ ἐν πόντῳ πάθεν ἄλγεα ὃν κατὰ θυμόν,

            ἀρνύμενος ἥν τε ψυχὴν καὶ νόστον ἑταίρων.                                    5

            ἀλλ’ οὐδ’ ὣς ἑτάρους ἐρρύσατο, ἱέμενός περ·

            αὐτῶν γὰρ σφετέρῃσιν ἀτασθαλίῃσιν ὄλοντο,

            νήπιοι, οἳ κατὰ βοῦς ῾Υπερίονος Ἠελίοιο

            ἤσθιον· αὐτὰρ ὁ τοῖσιν ἀφείλετο νόστιμον ἦμαρ.

            τῶν ἁμόθεν γε, θεά, θύγατερ Διός, εἰπὲ καὶ ἡμῖν.                                        10

                        Ἔνθ’ ἄλλοι μὲν πάντες, ὅσοι φύγον αἰπὺν ὄλεθρον,

            οἴκοι ἕσαν, πόλεμόν τε πεφευγότες ἠδὲ θάλασσαν·

            τὸν δ’ οἶον, νόστου κεχρημένον ἠδὲ γυναικός,

            νύμφη πότνι’ ἄρυκε Καλυψώ, δῖα θεάων,

            ἐν σπέσσι γλαφυροῖσι, λιλαιομένη πόσιν εἶναι.                                           15

            ἀλλ’ ὅτε δὴ ἔτος ἦλθε περιπλομένων ἐνιαυτῶν,

            τῶ οἱ ἐπεκλώσαντο θεοὶ οἶκόνδε νέεσθαι

            εἰς Ἰθάκην, οὐδ’ ἔνθα πεφυγμένος ἦεν ἀέθλων,

            καὶ μετὰ οἷσι φίλοισι. Θεοὶ δ’ ἐλέαιρον ἅπαντες

            νόσφι Ποσειδάωνος· ὁ δ’ ἀσπερχὲς μενέαινεν                                            20

            ἀντιθέῳ Ὀδυσῆϊ πάρος ἣν γαῖαν ἱκέσθαι.

                        Ἀλλ’ ὁ μὲν Αἰθίοπας μετεκίαθε τηλόθ’ ἐόντας,

            Αἰθίοπας, τοὶ διχθὰ δεδαίαται, ἔσχατοι ἀνδρῶν,

            οἱ μὲν δυσομένου ῾Υπερίονος, οἱ δ’ ἀνιόντος,

            ἀντιόων ταύρων τε καὶ ἀρνειῶν ἑκατόμβης.                                                 25

            ἔνθ’ ὅ γε τέρπετο δαιτὶ παρήμενος· οἱ δὲ δὴ ἄλλοι

            Ζηνὸς ἐνὶ μεγάροισιν Ὀλυμπίου ἀθρόοι ἦσαν.

            τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε·

            μνήσατο γὰρ κατὰ θυμὸν ἀμύμονος Αἰγίσθοιο,

            τόν ῥ’ Ἀγαμεμνονίδης τηλεκλυτὸς ἔκταν’ Ὀρέστης·                                   30

            τοῦ ὅ γ’ ἐπιμνησθεὶς ἔπε’ ἀθανάτοισι μετηύδα·

                        “ Ὢ πόποι, οἷον δή νυ θεοὺς βροτοὶ αἰτιόωνται.

            ἐξ ἡμέων γάρ φασι κάκ’ ἔμμεναι· οἱ δὲ καὶ αὐτοὶ

            σφῇσιν ἀτασθαλίῃσιν ὑπὲρ μόρον ἄλγε’ ἔχουσιν,

            ὡς καὶ νῦν Αἴγισθος ὑπὲρ μόρον Ἀτρεΐδαο                                                 35

            γῆμ’ ἄλοχον μνηστήν, τὸν δ’ ἔκτανε νοστήσαντα,

            εἰδὼν αἰπὺν ὄλεθρον· ἐπεὶ πρό οἱ εἴπομεν ἡμεῖς,

            Ἑρμείαν πέμψαντες, ἐΰσκοπον ἀργειφόντην,

            μήτ’ αὐτὸν κτείνειν μήτε μνάασθαι ἄκοιτιν·

            ἐκ γὰρ Ὀρέσταο τίσις ἔσσεται Ἀτρεΐδαο,                                                    40

            ὁππότ’ ἂν ήβήσῃ καὶ ἧς ἱμείρεται αἴης.

            ὣς ἔφαθ’ Ἑρμείας, ἀλλ’ οὐ φρένας Αἰγίσθοιο

            πεῖθ’ ἀγαθὰ φρονέων· νῦν δ’ ἀθρόα πάντ’ ἀπέτισε.”

                        Τὸν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·

            “ ὦ πάτερ ἡμέτερε Κρονίδη, ὕπατε κρειόντων,                                           45

            καὶ λίην κεῖνός γε ἐοικότι κεῖται ὀλέθρῳ·

            ὡς ἀπόλοιτο καὶ ἄλλος ὅτις τοιαῦτά γε ῥέζοι.

            ἀλλά μοι ἀμφ’ Ὀδυσῆϊ δαΐφρονι δαίεται ἦτορ,

            δυσμόρῳ, ὃς δὴ δηθὰ φίλων ἄπο πήματα πάσχει

            νήσῳ ἐν ἀμφιρύτῃ, ὅτι τ’ ὀμφαλός ἐστι θαλάσσης.                                      50

            νῆσος δενδρήεσσα, θεὰ δ’ ἐν δώματα ναίει,

            Ἄτλαντος θυγάτηρ ὀλοόφρονος, ὅς τε θαλάσσης

            πάσης βένθεα, οἶδεν, ἔχει δέ τε κίονας αὐτὸς

            μακράς, αἳ γαῖάν τε καὶ οὐρανὸν ἀμφὶς ἔχουσι.

            τοῦ θυγάτηρ δύστηνον ὀδυρόμενον κατερύκει,                                           55

            αἰεὶ δὲ μαλακοῖσι καὶ αἵμυλίοισι λόγοισι

            θέλγει, ὅπως Ἰθάκης ἐπιλήσεται· αὐτὰρ Ὀδυσσεύς,

            ἱέμενος καὶ καπνὸν ἀποθρῴσκοντα νοῆσαι

            ἧς γαίης, θανέειν ἱμείρεται. οὐδέ νυ σοί περ

            ἐντρέπεται φίλον ἦτορ, Ὀλύμπιε. οὔ νύ τ’ Ὀδυσσεὺς                                 60

            Ἀργείων παρὰ νηυσὶ χαρίζετο ἱερὰ ῥέζων

            Τροίῃ ἐν εὐρείῃ; τί νύ οἱ τόσον ὠδύσαο, Ζεῦ;”

                        Τὴν δ’ ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·

            “τέκνον ἐμόν, ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων.

            πῶς ἂν ἔπειτ’ Ὀδυσῆος ἐγὼ θείοιο λαθοίμην,                                             65

            ὃς περὶ μὲν νόον ἐστὶ βροτῶν, περὶ δ’ ἱρὰ θεοῖσιν

            ἀθανάτοισιν ἔδωκε, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν;

            ἀλλὰ Ποσειδάων γαιήοχος ἀσκελὲς αἰὲν

            Κύκλωπος κεχόλωται, ὃν ὀφθαλμοῦ ἀλάωσεν,

            ἀντίθεον Πολύφημον, ὅου κράτος ἐστὶ μέγιστον                                         70

            πᾶσιν Κυκλώπεσσι· Θόωσσα δέ μιν τέκε νύμφη,

            Φόρκυνος θυγάτηρ, ἁλὸς ἀτρυγέτοιο μέδοντος,

            ἐν σπέσσι γλαφυροῖσι Ποσειδάωνι μιγεῖσα.

            ἐκ τοῦ δὴ Ὀδυσῆα Ποσειδάων ἐνοσίχθων

            οὔ τι κατακτείνει, πλάζει δ’ ἀπὸ πατρίδος αἴης.                                            75

            ἀλλ’ ἄγεθ’, ἡμεῖς οἵδε περιφραζώμεθα πάντες

            νόστον, ὅπως ἔλθῃσι· Ποσειδάων δὲ μεθήσει

            ὃν χόλον· οὐ μὲν γάρ τι δυνήσεται ἀντία πάντων

            ἀθανάτων ἀέκητι θεῶν ἐριδαινέμεν οἶος.”

                        Τὸν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·                                80

            “ ὦ πάτερ ἡμέτερε Κρονίδη, ὕπατε κρειόντων,

            εἰ μὲν δὴ νῦν τοῦτο φίλον μακάρεσσι θεοῖσι,

            νοστῆσαι Ὀδυσῆα πολύφρονα ὅνδε δόμονδε,

            Ἑρμείαν μὲν ἔπειτα, διάκτορον ἀργειφόντην,

            νῆσον ἐς Ὠγυγίην ὀτρύνομεν, ὄφρα τάχιστα                                                85

            νύμφῃ ἐϋπλοκάμῳ εἴπῃ νημερτέα βουλήν,

            νόστον Ὀδυσσῆος ταλασίφρονος, ὥς κε νέηται.

            αὐτὰρ ἐγὼν Ἰθάνκην ἐσελεύσομαι, ὄφρα οἱ υἱὸν

            μᾶλλον ἐποτρύνω, καί οἱ μένος ἐν φρεσὶ θείω,

            εἰς ἀγορὴν καλέσαντα κάρη κομόωντας Ἀχαιοὺς                                         90

            πᾶσι μνηστήρεσσιν ἀπειπέμεν, οἵ τέ οἱ αἰεὶ

            μῆλ’ ἁδινὰ σφάζουσι καὶ εἰλίποδας ἕλικας βοῦς.

            πέμψω δ’ ἐς Σπάρτην τε καὶ ἐς Πύλον ἠμαθόεντα,

            νόστον πευσόμενον πατρὸς φίλου, ἤν που ἀκούσῃ,

            ἠδ’ ἵνα μιν κλέος ἐσθλὸν ἐν ἀνθρώποισιν ἔχῃσιν.”                                     95

                        Ὣς εἰποῦσ’ ὑπὸ ποσσὶν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα,

            ἀμβρόσια χρύσεια, τά μιν φέρον ἠμὲν ἐφ’ ὑγρὴν

            ἠδ’ ἐπ’ ἀπείρονα γαῖαν ἅμα πνοιῇς ἀνέμοιο.

            εἵλετο δ’ ἄλκιμον ἔγχος, ἀκαχμένον ὀξέϊ χαλκῷ,

            βριθὺ μέγα στιβαρόν, τῷ δάμνησι στίχας ἀνδρῶν                                        100

            ἡρώων, τοῖσί τε κοτέσσεται ὀβριμοπάτρη.

            βῆ δὲ κατ’ Οὐλύμποιο καρήνων ἀΐξασα,

            στῆ δ’ Ἰθάκης ἐνὶ δήμῳ ἐπὶ προθύροις Ὀδυσῆος,

            οὐδοῦ ἐπ’ αὐλείου· παλάμῃ δ’ ἔχε χάλκεον ἔγχος,

            εἰδομένη ξείνῳ, Ταφίων ἡγήτορι, Μέντῃ.                                                    105

            εὗρε δ’ ἄρα μνηστῆρας ἀγήνορας. οἱ μὲν ἔπειτα

            πεσσοῖσι προπάροιθε θυράων θυμὸν ἔτερπον,

            ἥμενοι ἐν ῥινοῖσι βοῶν, οὓς ἔκτανον αὐτοί.

            κήρυκες δ’ αὐτοῖσι καὶ ὀτρηροὶ θεράποντες

            οἱ μὲν ἄρ’ οἶνον ἔμισγον ἐνὶ κρητῆρσι καὶ ὕδωρ,                                        110

            οἱ δ’ αὖτε σπόγγοισι πολυτρήτοισι τραπέζας

            νίζον καὶ πρότιθεν, τοὶ δὲ κρέα πολλὰ δατεῦντο.

                        Τὴν δὲ πολὺ πρῶτος ἴδε Τηλέμαχος θεοειδής,

            ἧστο γὰρ ἐν μνηστῆρσι φίλον τετιημένος ἦτορ,

            ὀσσόμενος πατέρ’ ἐσθλὸν ἐνὶ γρεσίν, εἴ ποθεν ἐλθὼν                                115

            μνηστήρων τῶν μὲν σκέδασιν κατὰ δώματα θείη,

            τιμὴν δ’ αὐτὸς ἔχοι καὶ κτήμασιν οἷσιν ἀνάσσοι.

            τὰ φρονέων μνηστῆρσι μεθήμενος εἴσιδ’ Ἀθήνην.

            βῆ δ’ ἰθὺς προθύροιο, νεμεσσήθη δ’ ἐνὶ θυμῷ

            ξεῖνον δηθὰ θύρῃσιν ἐφεστάμεν· ἐγγύθι δὲ στὰς                                         120

            χεῖρ’ ἕλε δεξιτερὴν καὶ ἐδέξατο χάλκεον ἔγχος,

            καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·

                        “Χαῖρε, ξεῖνε, παρ’ ἄμμι φιλήσεαι· αὐτὰρ ἔπειτα

            δείπνου πασσάμενος μυθήσεαι ὅττεό σε χρή.”

                        Ὣς εἰπὼν ἡγεῖθ’, ἡ δ’ ἕσπετο Παλλὰς Ἀθήνη.                                 125

            οἱ δ’ ὅτε δή ῥ’ ἔντοσθεν ἔσαν δόμου ὑψηλοῖο,

            ἔγχος μέν ῥ’ ἔστησε φέρων πρὸς κίονα μακρὴν

            δουροδόκης ἔντοσθεν ἐϋξόου, ἔνθα περ ἄλλα

            ἔγχε’ Ὀδυσσῆος ταλασίφρονος ἵστατο πολλά,

            αὐτὴν δ’ ἐς θρόνον εἷσεν ἄγων, ὑπὸ λῖτα πετάσσας,                                    130

            καλὸν δαιδάλεον· ὑπὸ δὲ θρῆνυς ποσὶν ἦεν.

            πὰρ δ’ αὐτὸς κλισμὸν θέτο ποικίλον, ἔκτοθεν ἄλλων

            μνηστήρων, μὴ ξεῖνος ἀνιηθεὶς ὀρυμαγδῷ

            δείπνῳ ἁδήσειεν, ὑπερφιάλοισι μετελθών,

            ἠδ’ ἵνα μιν περὶ πατρὸς ἀποιχομένοιο ἔροιτο.                                              135

            χέρνιβα δ’ ἀμφίπολος προχόῳ ἐπέχευε φέρουσα

            καλῇ χρυσείῃ, ὑπὲρ ἀργυρέοιο λέβητος,

            νίψασθαι· παρὰ δὲ ξεστὴν ἐτάνυσσε τράπεζαν.

            σῖτον δ’ αἰδοίη ταμίη παρέθηκε φέρουσα,

            εἴδατα πόλλ’ ἐπιθεῖσα, χαριζομένη παρεόντων·                                          140

            δαιτρὸς δὲ κρειῶν πίνακας παρέθηκεν ἀείρας

            παντοίων, παρὰ δέ σφι τίθει χρύσεια κύπελλα,

            κῆρυξ δ’ αὐτοῖσιν θάμ’ ἐπῴχετο οἰνοχοεύων.

                        Ἐς δ’ ἦλθον μνηστῆρες ἀγήνορες. οἱ μὲν ἔπειτα

            ἑξείης ἕζοντο κατὰ κλισμούς τε θρόνους τε.                                                145

            τοῖσι δὲ κήρυκες μὲν ὕδωρ ἐπὶ χεῖρας ἔχευαν,

            σῖτον δὲ δμῳαὶ παρενήνεον ἐν κανέοισι,

            κοῦροι δὲ κρητῆρας ἐπεστέψαντο ποτοῖο.

            οἱ δ’ ἐπ’ ὀνείαθ’ ἑτοῖμα προκείμενα χεῖρας ἴαλλον.

            αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο                                                150

            μνηστῆρες, τοῖσιν μὲν ἐνὶ φρεσὶν ἄλλα μεμήλει,

            μολπή τ’ ὀρχηστύς τε· τὰ γάρ τ’ ἀναθήματα δαιτός.

            κῆρυξ δ’ ἐν χερσὶν κίθαριν περικαλλέα θῆκε

            Φημίῳ, ὅς ῥ’ ἤειδε παρὰ μνηστῆρσιν ἀνάγκῃ.

            ἦ τοι ὁ φορμίζων ἀνεβάλλετο καλὸν ἀείδειν,                                               155

            αὐτὰρ Τηλέμαχος προσέφη γλαυκῶπιν Ἀθήνην,

            ἄγχι σχὼν κεφαλήν, ἵνα μὴ πευθοίαθ’ οἱ ἄλλοι·

                        “Ξεῖνε φίλ’, ἦ καί μοι νεμεσήσεαι ὅττι κεν εἴπω;

            τούτοισιν μὲν ταῦτα μέλει, κίθαρις καὶ ἀοιδή,

            ῥεῖ’, ἐπεὶ ἀλλότριον βίοτον νήποινον ἔδουσιν,                                             160

            ἀνέρος οὗ δή που λεύκ’ ὀστέα πύθεται ὄμβρῳ

            κείμεν’ ἐπ’ ἠπείρου, ἢ εἰν ἁλὶ κῦμα κυλίνδει.

            εἰ κεῖνόν γ’ Ἰθάκηνδε ἰδοίατο νοστήσαντα,

            πάντες κ’ ἀρησαίατ’ ἀλαφρότεροι πόδας εἶναι

            ἢ ἀφνειότεροι χρυσοῖό τε ἐσθῆτός τε.                                                          165

            νῦν δ’ ὁ μὲν ὣς ἀπόλωλε κακὸν μόρον, οὐδέ τις ἡμῖν

            θαλπωρή, εἴ πέρ τις ἐπιχθονίων ἀνθρώπων

            φῇσιν ἐλεύσεσθαι· τοῦ δ’ ὤλετο νόστιμον ἦμαρ.

            ἀλλ’ ἄγε μοι τόδε εἰπὲ καὶ ἀτρεκέως κατάλεξον·

            τίς πόθεν εἶς ἀνδρῶν; πόθι τοι πόλι ἠδὲ τοκῆες;                                           170

            ὁπποίης τ’ ἐπὶ νηὸς ἀφίκεο· πῶς δέ σε ναῦται

            ἤγαγον εἰς Ἰθάκην; τίνες ἔμμεναι εὐχετόωντο;

            οὐ μὲν γάρ τί σε πεζὸν ὀΐομαι ἐνθάδ’ ἱκέσθαι.

            καί μοι τοῦτ’ ἀγόρευσον ἐτήτυμον, ὄφρ’ ἐῢ εἰδῶ,

            ἠὲ νέον μεθέπεις, ἦ καὶ πατρώϊός ἐσσι                                                         175

            ξεῖνος, ἐπεὶ πολλοὶ ἴσαν ἀνέρες ἡμέτερον δῶ

            ἄλλοι, ἐπεὶ καὶ κεῖνος ἐπίστροφος ἦν ἀνθρώπων.”

                        Τὸν δ’ αὖτε προσέειπε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·

            “τοιγὰρ ἐγώ τοι ταῦτα μάλ’ ἀτρεκέως ἀγορεύσω.

            Μέντης Ἀγχιάλοιο δαΐφρονος εὔχομαι εἶναι                                                180

            υἱός, ἀτὰρ Ταφίοισι φιληρέτμοισιν ἀνάσσω.

            νῦν δ’ ὧδε ξὺν νηῒ κατήλυθον ἠδ’ ἑτάροισι,

            πλέων ἐπὶ οἴνοπα πόντον ἐπ’ ἀλλοθρόους ἀνθρώπους,

            ἐς Τεμέσην μετὰ χαλκόν, ἄγω δ’ αἴθωνα σίδηρον.

            νηῦς δέ μοι ἥδ’ ἕστηκεν ἐπ’ ἀγροῦ νόσφι πόληος,                                       185

            ἐν λιμένι Ῥείθρῳ, ὑπὸ Νηΐῳ ὑλήεντι.

            ξεῖνοι δ’ ἀλλήλων πατρώϊοι εὐχόμεθ’ εἶναι

            ἐξ ἀρχῆς, εἴ πέρ τε γέροντ’ εἴρηαι ἐπελθὼν

            Λαέρτην ἥρωα, τὸν οὐκέτι φασὶ πόλινδε

            ἔρχεσθ’, ἀλλ’ ἀπάνευθεν ἐπ’ ἀγροῦ πήματα πάσχειν                                   190

            γρηῒ σὺν ἀμφιπόλῳ, ἥ οἱ βρῶσίν τε πόσιν τε

            παρτιθεῖ, εὖτ’ ἄν μιν κάματος κατὰ γυῖα λάβῃσιν

            ἑρπύζοντ’ ἀνὰ γουνὸν ἀλωῆς οἰνοπέδοιο.

            νῦν δ’ ἦλθον· δὴ γάρ μιν ἔφαντ’ ἐπιδήμιον εἶναι,

            σὸν πατέρ’· ἀλλά νυ τόν γε θεοὶ βλάπτουσι κελεύθου.                               195

            οὐ γάρ πω τέθνηκεν ἐπὶ χθονὶ δῖος ᾿Οδυσσεύς,

            ἀλλ’ ἔτι που ζωὸς κατερύκεται εὐρέϊ πόντῳ,

            νήσῳ ἐν ἀμφιρύτῃ, χαλεποὶ δέ μιν ἄνδρες ἔχουσιν,

            ἄγριοι, οἵ που κεῖνον ἐρυκανόωσ’ ἀέκοντα.

            αὐτὰρ νῦν τοι ἐγὼ μαντεύσομαι, ὡς ἐνὶ θυμῷ                                             200

            ἀθάνατοι βάλλουσι καὶ ὡς τελέεσθαι ὀΐω,

            οὔτε τι μάντις ἐὼν οὔτ’ οἰωνῶν σάφα εἰδώς.

            οὔ τοι ἔτι δηρόν γε φίλης ἀπὸ πατρίδος αἴης

            ἔσσεται, οὐδ’ εἴ πέρ τε σιδήρεα δέσματ’ ἔχῃσι·

            φράσσεται ὥς κε νέηται, ἐπεὶ πολυμήχανός ἐστιν.                                       205

            ἀλλ’ ἄγε μοι τόδε εἰπὲ καὶ ἀτρεκέως κατάλεξον,

            εἰ δὴ ἐξ αὐτοῖο τόσος πάϊς εἰς Ὀδυσῆος.

            αἰνῶς μὲν κεφαλήν τε καὶ ὄμματα καλὰ ἔοικας

            κείνῳ ἐπεὶ θαμὰ τοῖον ἐμισγόμεθ’ ἀλλήλοισι,

            πρίν γε τὸν ἐς Τροίην ἀναβήμεναι, ἔνθα περ ἄλλοι                                      210

            Ἀργείων οἱ ἄριστοι ἔβαν κοίλῃς ἐπὶ νηυσίν·

            ἐκ τοῦ δ’ οὔτ’ Ὀδυσῆα ἐγὼν ἴδον οὔτ’ ἐμὲ κεῖνος.”

                        Τὴν δ’ αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·

            “τοιγὰρ ἐγώ τοι, ξεῖνε, μάλ’ ἀτρεκέως ἀγορεύσω.

            μήτηρ μέν τ’ ἐμέ φησι τοῦ ἔμμεναι, αὐτὰρ ἐγώ γε                                       215

            οὐκ οἶδ’· οὐ γάρ πώ τις ἑὸν γόνον αὐτὸς ἀνέγνω.

            ὡς δὴ ἐγώ γ’ ὄφελον μάκαρός νύ τευ ἔμμεναι υἱὸς

            ἀνέρος, ὃν κτεάτεσσιν ἑοῖς ἔπι γῆρας ἔτετμε.

            νῦν δ’ ὃς ἀποτμότατος γένετο θνητῶν ἀνθρώπων,

            τοῦ μ’ ἔκ φασι γενέσθαι, ἐπεὶ σύ με τοῦτ’ ἐρεείνεις.”                                 220

                        τὸν δ’ αὖτε προσέειπε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·

            “οὐ μέν τοι γενεήν γε θεοὶ νώνυμνον ὀπίσσω

            θῆκαν, ἐπεὶ σέ γε τοῖον ἐγείνατο Πηνελόπεια.

            ἀλλ’ ἄγε μοι τόδε εἰπὲ καὶ ἀτρεκέως κατάλεξον·

            τίς δαίς, τίς δαὶ ὅμιλος ὅδ’ ἔπλετο; τίπτε δέ σε χρεώ;

            εἰλαπίνη ἠὲ γάμος; ἐπεὶ οὐκ ἔρανος τάδε γ’ ἐστίν.                                       226

            ὥς τέ μοι ὑβρίζοντες ὑπερφιάλως δοκέουσι

            δαίνυσθαι κατὰ δῶμα. νεμεσσήσαιτό κεν ἀνὴρ

            αἴσχεα πόλλ’ ὁρόων, ὅς τις πινυτός γε μετέλθοι.”

                        Τὴν δ’ αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·                               230

            “ξεῖν’, ἐπεὶ ἂρ δὴ ταῦτά μ’ ἀνείρεαι ἠδὲ μεταλλᾷς,

            μέλλεν μέν ποτε οἶκος ὅδ’ ἀφνειὸς καὶ ἀμύμων

            ἔμμεναι, ὄφρ’ ἔτι κεῖνος ἀνὴρ ἐπιδήμιος ἦεν·

            νῦν δ’ ἑτέρως ἐβόλοντο θεοὶ κακὰ μητιόωντες,

            οἳ κεῖνον μὲν ἄϊστον ἐποίησαν περὶ πάντων                                                 235

            ἀνθρώπων, ἐπεὶ οὔ κε θανόντι περ ὧδ’ ἀκαχιόμην,

            εἰ μετὰ οἷς ἑτάροισι δάμη Τρώων ἐνὶ δήμῳ,

            ἠὲ φίλων ἐν χερσίν, ἐπεὶ πόλεμον τολύπευσε.

            τῷ κέν οἱ τύμβον μὲν ἐποίησαν Παναχαιοί,

            ἠδέ κε καὶ ᾧ παιδὶ μέγα κλέος ἤρατ’ ὀπίσσω.                                             240

            νῦν δέ μιν ἀκλειῶς ἅρπυιαι ἀνηρείψαντο·

            οἴχετ’ ἄϊστος, ἄπυστος, ἐμοὶ δ’ ὀδύνας τε γόους τε

            κάλλιπεν· οὐδ’ ἔτι κεῖνον ὀδυρόμενος στεναχίζω

            οἶον, ἐπεί νύ μοι ἄλλα θεοὶ κακὰ κήδε’ ἔτευξαν.

            ὅσσοι γὰρ νήσοισιν ἐπικρατέουσιν ἄριστοι,                                                 245

            Δουλιχίῳ τε Σάμῃ τε καὶ ὑλήεντι Ζακύνθῳ,

            ἠδ’ ὅσσοι κραναὴν Ἰθάνην κάτα κοιρανέουσι,

            τόσσοι μητέρ’ ἐμὴν μνῶνται, τρύχουσι δὲ οἶκον.

            ἡ δ’ οὔτ’ ἀρνεῖται στυγερὸν γάμον οὔτε τελευτὴν

            ποιῆσαι δύναται· τοὶ δὲ φθινύθουσιν ἔδοντες                                              250

            οἶκον ἐμόν· τάχα δή με διαρραίσουσι καὶ αὐτόν.”

                        Τὸν δ’ ἐπαλαστήσασα προσηύδα Παλλὰς Ἀθήνη·

            “ὢ πόποι, ἦ δὴ πολλὸν ἀποιχομάνου Ὀδυσῆος

            δεύῃ, ὅ κε μνηστῆρσιν ἀναιδέσι χεῖρας ἐφείη.

            εἰ γὰρ νῦν ἐλθὼν δόμου ἐν πρώτῃσι θύρῃσι                                                255

            σταίη, ἔχων πήληκα καὶ ἀσπίδα καὶ δύο δοῦρε,

            τοῖος ἐὼν οἷόν μιν ἐγὼ τὰ πρῶτ’ ἐνόησα

            οἴκῳ ἐν ἡμετέρῳ πίνοντά τε τερπόμενόν τε,

            ἐξ Ἐφύρης Ἀνιόντα παρ’ Ἴλου Μερμερίδαο·

            οἴχετο γὰρ καὶ κεῖσε θοῆς ἐπὶ νηὸς Ὀδυσσεὺς                                             260

            φάρμακον ἀνδροφόνον διζήμενος, ὄφρα οἱ εἴη

            ἰοὺς χρίεσθαι χαλκήρεας· ἀλλ’ ὁ μὲν οὔ οἱ

            δῶκεν, ἐπεί ῥα θεοὺς νεμεσίζετο αἰὲν ἐόντας,

            ἀλλὰ πατήρ οἱ δῶκεν ἐμός· φιλέεσκε γὰρ αἰνῶς.

            τοῖος ἐὼν μνηστῆρσιν ὁμιλήσειεν Ὀδυσσεύς·                                             265

            πάντες κ’ ὠκύμοροί τε γενοίατο πικρόγαμοί τε.

            ἀλλ’ ἦ τοι μὲν ταῦτα θεῶν ἐν γούνασι κεῖται,

            ἤ κεν νοστήσας ἀποτίσεται, ἦε καὶ οὐκί,

            οἷσιν ἐνὶ μεγάροισι· σὲ δὲ φράζεσθαι ἄνωγα

            ὅππως κε μνηστῆρας ἀπώσεαι ἐκ μεγάροιο.                                                270

            εἰ δ’ ἄγε νῦν ξυνίει καὶ ἐμῶν ἐμπάζεο μύθων·

            αὔριον εἰς ἀγορὴν καλέσας ἥρωας Ἀχαιοὺς

            μῦθον πέφραδε πᾶσι, θεοὶ δ’ ἐπὶ μάρτυροι ἔστων.

            μνηστῆρας μὲν ἐπὶ σφέτερα σκίδνασθαι ἄνωχθι,

            μητέρα δ’, εἴ οἱ θυμὸς ἐφορμᾶται γαμέεσθαι,                                              275

            ἂψ ἴτω ἐς μέγαρον πατρὸς μέγα δυναμένοιο·

            οἱ δὲ γάμον τεύξουσι καὶ ἀρτυνέουσιν ἔεδνα

            πολλὰ μάλ’, ὅσσα ἔοικε φίλης ἐπὶ παιδὸς ἕπεσθαι.

            σοὶ δ’ αὐτῷ πυκινῶς ὑποθήσομαι, αἴ κε πίθηαι·

            νῆ’ ἄρσας ἐρέτῃσιν ἐείκοσιν, ἥ τις ἀρίστη,                                                   280

            ἔρχεο πευσόμενος πατρὸς δὴν οἰχομένοιο,

            ἤν τίς τοι εἴπῃσι βροτῶν, ἢ ὄσσαν ἀκούσῃς

            ἐκ Διός, ἥ τε μάλιστα φέρει κλέος ἀνθρώποισι.

            πρῶτα μὲν ἐς Πύλον ἐλθὲ καὶ εἴρεο Νέστορα δῖον,

            κεῖθεν δὲ Σπάρτηνδε παρὰ ξανθὸν Μενέλαον·                                            285

            ὃς γὰρ δεύτατος ἦλθεν Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων.

            εἰ μέν κεν πατρὸς βίοτον καὶ νόστον ἀκούσῃς,

            ἦ τ’ ἂν τρυχόμενός περ ἔτι τλαίης ἐνιαυτόν·

            εἰ δέ κε τεθνηῶτος ἀκούσῃς μηδ’ ἔτ’ ἐόντος,

            νοστήσας δὴ ἔπειτα φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν                                                 290

            σῆμά τέ οἱ χεῦαι καὶ ἐπὶ κτέρεα κτερεΐξαι

            πολλὰ μάλ’, ὅσσα ἔοικε, καὶ ἀνέρι μητέρα δοῦναι.

            αὐτὰρ ἐπὴν δὴ ταῦτα τελευτήσῃς τε καὶ ἔρξῃς,

            φράζεσθαι δὴ ἔπειτα κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμὸν

            ὅππως κε μνηστῆρας ἐνὶ μεγάροισι τεοῖσι                                                   295

            κτείνῃς ἠὲ δόλῳ ἢ ἀμφαδόν· οὐδέ τί σε χρὴ

            νηπιάας ὀχέειν, ἐπεὶ οὐκέτι τηλίκος ἐσσί.

            ἢ οὐκ ἀΐεις οἷον κλέος ἔλλαβε δῖος Ὀρέστης

            πάντας ἐπ’ ἀνθρώπους, ἐπεὶ ἔκτανε πατροφονῆα,

            Αἴγισθον δολόμητιν, ὅ οἱ πατέρα κλυτὸν ἔκτα;                                            300

            καὶ σύ, φίλος, μάλα γάρ σ’ ὁρόω καλόν τε μέγαν τε,

            ἄλκιμος ἔσσ’, ἵνα τίς σε καὶ ὀψιγόνων ἐῢ εἴπῃ.

            αὐτὰρ ἐγὼν ἐπὶ νῆα θοὴν κατελεύσομαι ἤδη

            ἠδ’ ἑτάρους, οἵ πού με μάλ’ ἀσχαλόωσι μένοντες·

            σοὶ δ’ αὐτῷ μελέτω, καὶ ἐμῶν ἐμπάζεο μύθων.”                                        305

                        Τὴν δ’ αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·

            “ξεῖν’, ἦ τοι μὲν ταῦτα φίλα φρονέων ἀγορεύεις,

            ὥς τε πατὴρ ᾧ παιδί, καὶ οὔ ποτε λήσομαι αὐτῶν.

            ἀλλ’ ἄγε νῦν ἐπίμεινον, ἐπειγόμενός περ ὁδοῖο,

            ὄφρα λοεσσάμενός τε τεταρπόμενός τε φίλον κῆρ                                      310

            δῶρον ἔχων ἐπὶ νῆα κίῃς, χαίρων ἐνὶ θυμῷ,

            τιμῆεν, μάλα καλόν, ὅ τοι κειμήλιον ἔσται

            ἐξ ἐμεῦ, οἷα φίλοι ξεῖνοι ξείνοισι διδοῦσι.”

                        Τὸν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·

            “μή μ’ ἔτι νῦν κατέρυκε, λιλαιόμενόν περ ὁδοῖο.                                        315

            δῶρον δ’ ὅττι κέ μοι δοῦναι φίλον ἦτορ ἀνώγῃ,

            αὖτις ἀνερχομένῳ δόμεναι οἶκόνδε φέρεσθαι,

            καὶ μάλα καλὸν ἑλών· σοὶ δ’ ἄξιον ἔσται ἀμοιβῆς.”

                        Ἡ μὲν ἄρ’ ὣς  εἰποῦσ’ ἀπέβη γλαυκῶπις Ἀθήνη,

            ὄρνις δ’ ὣς ἀνοπαῖα διέπτατο· τῷ δ’ ἐνὶ θυμῷ                                             320

            θῆκε μένος καὶ θάρσος, ὑπέρμνησέν τέ ἑ πατρὸς

            μᾶλλον ἔτ’ ἢ τὸ πάροιθεν. ὁ δὲ φρεσὶν ᾗσι νοήσας

            θάμβησεν κατὰ θυμόν· ὀΐσατο γὰρ θεὸν εἶναι.

            αὐτίκα δὲ μνηστῆρας ἐπῴχετο ἰσόθεος φώς.

                        Τοῖσι δ’ ἀοιδὸς ἄειδε περικλυτός, οἱ δὲ σιωπῇ                                 325

            ἥατ’ ἀκούοντες· ὁ δ’ Ἀχαιῶν νόστον ἄειδε

            λυγρόν, ὃν ἐκ Τροίης ἐπετείλατο Παλλὰς Ἀθήνη.

                        Τοῦ δ’ ὑπερωϊόθεν φρεσὶ σύνθετο θέσπιν ἀοιδὴν

            κούρη Ἰκαρίοιο, περίφρων Πηνελόπεια·

            κλίμακα δ’ ὑψηλὴν κατεβήσετο οἷο δόμοιο,                                                330

            οὐκ οἴη, ἅμα τῇ γε καὶ ἀμφίπολοι δύ’ ἕποντο.

            ἡ δ’ ὅτε δὴ μνηστῆρας ἀφίκετο δῖα γυναικῶν,

            στῆ ῥα παρὰ σταθμὸν τέγεος πύκα ποιητοῖο,

            ἄντα παρειάων σχομένη λιπαρὰ κρήδεμνα·

            ἀμφίπολος δ’ ἄρα οἱ κεδνὴ ἑκάτερθε παρέστη.                                            335

            δακρύσασα δ’ ἔπειτα προσηύδα θεῖον ἀοιδόν·

                        “Φήμιε, πολλὰ γὰρ ἄλλα βροτῶν θελκτήρια οἶδας,

            ἔργ’ ἀνδρῶν τε θεῶν τε, τά τε κλείουσιν ἀοιδοί·

            τῶν ἕν γέ σφιν ἄειδε παρήμενος, οἱ δὲ σιωπῇ

            οἶνον πινόντων· ταύτης δ’ ἀποπαύε’ ἀοιδῆς                                                 340

            λυγρῆς, ἥ τέ μοι αἰεὶ ἐνὶ στήθεσσι φίλον κῆρ

            τείρει, ἐπεί γε μάλιστα καθίκετο πένθος ἄλαστον.

            τοίην γὰρ κεφαλὴν ποθέω μεμνημένη αἰεὶ

            ἀνδρός, τοῦ κλέος εὐρὺ καθ’ Ἐλλάδα καὶ μέσον Ἄργος.”

                        Τὴν δ’ αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·                               345

            “μῆτερ ἐμή, τί τ’ ἄρα φθονέεις ἐρίηρον ἀοιδὸν

            τέρπειν ὅππῃ οἱ νόος ὄρνυται; οὔ νύ τ’ ἀοιδοὶ

            αἴτιοι, ἀλλά ποθι Ζεὺς αἴτιος, ὅς τε δίδωσιν

            ἀνδράσιν ἀλφηστῇσιν ὅπως ἐθέλῃσιν ἑκάστῳ.

            τούτῳ δ’ οὐ νέμεσις Δαναῶν κακὸν οἶτον ἀείδειν·                                      350

            τὴν γὰρ ἀοιδὴν μᾶλλον ἐπικλείουσ’ ἄνθρωποι,

            ἥ τις ἀκουόντεσσι νεωτάτη ἀμφιπέληται.

            σοὶ δ’ ἐπιτολμάτω κραδίη καὶ θυμὸς ἀκούειν·

            οὐ γὰρ Ὀδυσσεὺς οἶος ἀπώλεσε νόστιμον ἦμαρ

            ἐν Τροίῃ, πολλοὶ δὲ καὶ ἄλλοι φῶτες ὄλοντο.                                              355

            ἀλλ’ εἰς οἶκον ἰοῦσα τὰ σ’ αὐτῆς ἔργα κόμιζε,

            ἱστόν τ’ ἠλακάτην τε, καὶ ἀμφιπόλοισι κέλευε

            ἔργον ἐποίχεσθαι· μῦθος δ’ ἄνδρεσσι μελήσει

            πᾶσι, μάλιστα δ’ ἐμοί· τοῦ γὰρ κράτος ἔστ’ ἐνὶ οἴκῳ.”

                        Ἡ μὲν θαμβήσασα πάλιν οἶκόνδε βεβήκει·                                      360

            παιδὸς γὰρ μῦθος πεπνυμένον ἔνθετο θυμῷ.

            ἐς δ’ ὑπερῷ’ ἀναβᾶσα σὺν ἀμφιπόλοισι γυναιξὶ

            κλαῖεν ἔπειτ’ Ὀδυσῆα, φίλον πόσιν, ὄφρα οἱ ὕπνον

            ἡδὺν ἐπὶ βλεφάροισι βάλε γλαυκῶπις Ἀθήνη.

                        Μνηστῆρες δ’ ὁμάδησαν ἀνὰ μέγαρα σκιόεντα·                              365

            πάντες δ’ ἠρήσαντο παραὶ λεχέεσσι κλιθῆναι.

            τοῖσι δὲ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἄρχετο μύθων·

                        “Μητρὸς ἐμῆς μνηστῆρες, ὑπέρβιον ὕβριν ἔχοντες,

            νῦν μὲν δαινύμενοι τερπώμεθα, μηδὲ βοητὺς

            ἔστω, ἐπεὶ γό γε καλὸν ἀκουέμεν ἐστὶν ἀοιδοῦ                                           370

            τοιοῦδ’ οἷος ὅδ’ ἐστί, θεοῖς ἐναλίγκιος αὐδήν.

            ἠῶθεν δ’ ἀγορήνδε καθεζώμεσθα κιόντες

            πάντες, ἵν’ ὑμῖν μῦθον ἀπηλεγέως ἀποείπω,

            ἐξιέναι μεγάρων· ἄλλας δ’ ἀλεγύνετε δαῖτας,

            ὑμὰ κτήματ’ ἔδοντες, ἀμειβόμενοι κατὰ οἴκους.                                          375

            εἰ δ’ ὑμῖν δοκέει τόδε λωΐτερον καὶ ἄμεινον

            ἔμμεναι, ἀνδρὸς ἑνὸς βίοτον νήποινον ὀλέσθαι,

            κείρετ’· ἐγὼ δὲ θεοὺς ἐπιβώσομαι αἰὲν ἐόντας,

            αἴ κέ ποθι Ζεὺς δῷσι παλίντιτα ἔργα γενέσθαι·

            νήποινοί κεν ἔπειτα δόμων ἔντοσθεν ὄλοισθε.”                                          380

                        Ὣς ἔφαθ’, οἱ δ’ ἄρα πάντες ὀδὰξ ἐν χείλεσι φύντες

            Τηλέμαχον θαύμαζον, ὃ θαρσαλέως ἀγόρευε.

                        Τὸν δ’ αὖτ’ Ἀντίνοος προσέφη, Εὐπείθεος υἱός·

            “Τηλέμαχ’, ἦ μάλα δή σε διδάσκουσιν θεοὶ αὐτοὶ

            ὑψαγόρην τ’ ἔμεναι καὶ θαρσαλέως ἀγορεύειν·                                           385

            μὴ σέ γ’ ἐν ἀμφιάλῳ Ἰθάκῃ βασιλῆα Κρονίων

            ποιήσειεν, ὅ τοι γενεῇ πατρώϊόν ἐστιν.”

                        Τὸν δ’ αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·

            “Αντίνο’, εἴ περ μοι καὶ ἀγάσσεαι ὅττι κεν εἴπω,

            καί κεν τοῦτ’ ἐθέλοιμι Διός γε διδόντος ἀρέσθαι.                                        390

            ἦ φῂς τοῦτο κάκιστον ἐν ἀνθρώποισι τετύχθαι;

            οὐ μὲν γάρ τι κακὸν βασιλευέμεν· αἶψά τέ οἱ δῶ

            ἀφνειὸν πέλεται καὶ τιμηέστερος αὐτός.

            ἀλλ’ ἦ τοι βασιλῆες Ἀχαιῶν εἰσὶ καὶ ἄλλοι

            πολλοὶ ἐν ἀμφιάλῳ Ἰθάκῃ, νέοι ἠδὲ παλαιοί,                                               395

            τῶν κέν τις τόδ’ ἔχῃσιν, ἐπεὶ θάνε δῖος Ὀδυσσεύς·

            αὐτὰρ ἐγὼν οἴκοιο ἄναξ ἔσομ’ ἡμετέροιο

            καὶ δμώων, οὕς μοι ληΐσσατο δῖος Ὀδυσσεύς.”

                        Τὸν δ’ αὖτ’ Εὐρύμαχος, Πολύβος πάϊς, ἀντίον ηὔδα·

            “Τηλέμαχ’, ἦ τοι ταῦτα θεῶν ἐν γούνασι κεῖται,                                          400

            ὅς τις ἐν ἀμφιάλῳ Ἰθάκῃ βασιλεύσει Ἀχαιῶν·

            κτήματα δ’ αὐτὸς ἔχοις καὶ δώμασι σοῖσιν ἀνάσσοις.

            μὴ γὰρ ὅ γ’ ἔλθοι ἀνὴρ ὅς τίς σ’ ἀέκοντα βίηφι

            κτήματ’ ἀπορραίσει’, Ἰθάκης ἔτι ναιεταούσης.

            ἀλλ’ ἐθέλω σε, φέριστε, περὶ ξείνοιο ἐρέσθαι,                                            405

            ὁππόθεν οὗτος ἀνήρ, ποίης δ’ ἐξ εὔχεται εἶναι

            γαίης, ποῦ δέ νύ οἱ γενεὴ καὶ πατρὶς ἄρουρα·

            ἠέ τιν’ ἀγγελίην πατρὸς φέρει ἐρχομένοιο,

            ἦ ἑὸν αὐτοῦ χρεῖος ἐελδόμενος τόδ’ ἱκάνει;

            οἷον ἀναΐξας ἄφαρ οἴχεται, οὐδ’ ὑπέμεινε                                                    410

            γνώμεναι· οὐ μὲν γάρ τι κακῷ εἰς ὦπα ἐῴκει.”

                        Τὸν δ’ αὖ Τηλέμαχο πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·

            “Εὐρύμαχ’, ἦ τοι νόστος ἀπώλετο πατρὸς ἐμοῖο·

            οὔτ’ οὖν ἀγγελίῃ ἔτι πείθομαι, εἴ ποθεν ἔλθοι,

            οὔτε θεοπροπίης ἐμπάζομαι, ἥν τινα μήτηρ                                                 415

            ἐς μέγαρον καλέσασα θεοπρόπον ἐξερέηται.

            ξεῖνος δ’ οὗτος ἐμὸς πατρώϊος ἐκ Τάφου ἐστί,

            Μέντης δ’ Ἀγχιάλοιο δαΐφρονος εὔχεται εἶναι

            υἱός, ἀτὰρ Ταφίοισι φιληρέτμοισιν ἀνάσσε.”

                        Ὣς φάτο Τηλέμαχος, φρεσὶ δ’ ἀθανάτην θεὸς ἔγνω.

            οἱ δ’ εἰς ὀρχηστύν τε καὶ ἱμερόεσσαν ἀοιδὴν                                               421

            τρεψάμενοι τέρποντο, μένον δ’ ἐπὶ ἕσπερον ἐλθεῖν.

            τοῖσι δὲ τερπομένοισι μέλας ἐπὶ ἕσπερος ἦλθε·

            δὴ τότε κακκείοντες ἔβαν οἶκόνδε ἕκαστος.

            Τηλέμαχος δ’, ὅθι οἱ θάλαμος περικαλλέος αὐλῆς                                       425

            ὑψηλὸς δέδμητο, περισκέπτῳ ἐνὶ χώρῳ,

            ἔνθ’ ἔβη εἰς εὐνὴν πολλὰ φρεσὶ μερμηρίζων.

            τῷ δ’ ἄρ’ ἅμ’ αἰθομένας δαΐδας φέρε κεδνὰ ἰδυῖα

            Εὐρύκλει’, Ὦπος θυγάτηρ Πεισηνορίδαο,

            τήν ποτε Λαέρτης πρίατο κτεάτεσσιν ἑοῖσι,                                                 430

            πρωθήβην ἔτ’ ἐοῦσαν, ἐεικοσάβοια δ’ ἔδωκεν,

            ἶσα δέ μιν κεδνῇ ἀλόχῳ τίεν ἐν μεγάροισιν,

            εὐνῇ δ’ οὔ ποτ’ ἔμικτο, χόλον δ’ ἀλέεινε γυναικός·

            ἥ οἱ ἅμ’ αἰθομένας δαΐδας φέρε, καί ἑ μάλιστα

            δμῳάων φιλέεσκε, καὶ ἔτρεφε τυτθὸν ἐόντα.                                               435

            ὤϊξεν δὲ θύρας θαλάμου πύκα ποιητοῖο,

            ἕζετο δ’ ἐν λέκτρῳ μαλακὸν δ’ ἔκδυνε χιτῶνα·

            καὶ τὸν μὲν γραίης πυκιμηδέος ἔμβαλε χερσίν.

            ἡ μὲν τὸν πτύξασα καὶ ἀσκήσασα χιτῶνα,

            πασσάλῳ ἀγκρεμάσασα παρὰ τρητοῖσι λέχεσσι,                                         440

            βῆ ῥ’ ἴμεν ἐκ θαλάμοιο, θύρην δ’ ἐπέρυσσε κορώνῃ

            ἀργυρέῃ, ἐπὶ δὲ κληῗδ’ ἐτάνυσσεν ἱμάντι.

            ἔνθ’ ὅ γε παννύχιος, κεκαλυμμένος οἰὸς ἀώτῳ,

            βούλευε φρεσὶν ᾗσιν ὁδὸν τὴν πέφραδ’ Ἀθήνη.

No hay comentarios:

Publicar un comentario en la entrada